miércoles, 1 de julio de 2009

felicitats ritx!!


Clar que sí! Avui l'actualització va per tu, perquè t'ho mereixes, perquè ja portes uns anys formant part important de la meva vida i crec que ja ve sent hora que et reti el meu petit homenatge.

FELICITATS RIJKAARD!!


He volgut rescatar aquesta foto perquè simbolitza una mica on va començar tot. Perquè qui ens havia de dir, fent aquelles "estudiades" a Teià, que 7 anys després jugaríem al mateix equip de futbol, compartiríem les mateixes amistats i et consideraria algú tan important en la meva vida com t'has sabut guanyar.

El principi no va ser fàcil. Tots sabem que, si el món es regís només per les primeres impressions, ara mateix tu i jo ni sabríem que existim. Però afortunadament el món no és així. La vida, de tant en tant, t'interposa en el teu camí gent extraordinària que, de vegades, tenim la sort de saber detectar. Així va ser en el teu cas, i no canviaria cap any de la universitat per res del món. Hi ha hagut bons moments, mals moments... la combinació necessària per a forjar el que a dia d'avui considero una gran amistat.

Segueix així de trempat. I gràcies per tot el que, segurament sense adonar-te'n, m'has aportat a la meva vida. Perquè sense tu, qui sap, potser ni seria enginyer. Ets un gran.

Gran abraçada!

martes, 30 de junio de 2009

varsity apartments

Bueno! Ya estoy plenamente instalado en mi nuevo apartamento.

Dirección de contacto / mandar dinero / mandar postales / mandar cosas:

JORDI ORTEGA MILLÀS
Room: 3 Apartment: 27
8 Varsity View Court
Sippy Downs (QLD) Postcode: 4556
AUSTRALIA

Ayer fue el primer día de clase... más bien fue una clase introductoria, donde nos dieron alguna información básica sobre la universidad y la propia zona. Entre esa información se encontraba el porcentaje de personas con cáncer de piel en lo que viene a ser mi nuevo hogar: 30%. ¡Viva el agujero en la capa de ozono! El mismo hombre que nos dio la información confesó ser víctima de la enfermedad.
Nos hicieron un examen que abastecía todos los campos del inglés, y de ahí ya nos dieron libre. La tarde la dediqué a ir al centro comercial a comprar sábanas para mi cama, cojín, un edredón (las noches son muy frías), papel de WC... todo lo que vienen a ser elementos imprescindibles excepto comida, pues es lo que tiene el no disponer de coche: tienes que racionalizar lo que compras para poderla carretear.

Este quizá es el punto que más me ha decepcionado de mi nuevo hogar... estoy lejos de todo, excepto de la universidad. Tengo bus a 10 minutos de casa, pero tarda como 20 minutos en llegar al centro comercial. Por otro lado, el clima es bastante agradable. El sol pica cantidad durante el día y mantiene la temperatura a unos 24ºC, pero por la noche podemos llegar a los 7ºC. Tengo calefacción en el comedor, pero no en mi habitación. De ahí lo del edredón...
También estoy disgustado en cuanto a lo cabrones que son los managers del apartamento. Nos ofrecen una conexión a internet de mierda con precios prohibitivos. Para los entendidos, os digo que, cada mes:

Gastos de conexión: 24€/mes
500Mb de descarga: 16,50€/mes
Cada 1Gb extra que añada para poder descargar: 31,20€/mes

Es decir, para obtener una conexión en las mismas condiciones que tengo yo con mi internet portátil, debería de pagar la friolera de: 211,20€/mes. Actualmente pago 60€/mes. Por ser una residencia de estudiantes, donde internet es esencial, es una VERGÜENZA. Se lavan las manos diciendo que en la universidad tenemos internet gratis. Acaso voy a llamar a mis padres a las 5 de la mañana hora española? Ladrones. Afortunadamente, ya le he mostrado a la dirección mi indignación.

Otro tema vergonzoso es el de la lavandería. La secadora no seca bien y necesita ser usada dos veces, lo que incrementa el precio de un lavado + secado a 5€/ud.

El gimnasio viene a ser la gran mentira, 5 máquinas mal contadas que creo no voy a usar en la vida.

Hay pista de tenis y baloncesto. Tengo que pagar 1 dólar por el alquiler de la raqueta. Sé que es un precio razonable, pero lo del internet me hace cambiar la perspectiva de las cosas y me indingna tener que pagar 1 dólar por usar la raqueta.

El apartamento está bien. Intento mantener la habitación limpia, y mi cama con mi nuevo juego de sábanas luce ESPECTACULAR. Intentaré comprar un par de pósters para darle algo de color y calidez.

Además ya he empezado a hacer nuevos amigos. Cuidao:

Luigi: italiano, 19 años. Estará por dos meses. Se ve buen chaval, y de momento ya ejerce de italiano, pues me trajo a casa dos rubias a cenar.
Rubia 1, Hannah: niña mona, fría y seria. La haré reír. Australiana
Rubia 2, Michelle: más risueña, menos mona. Australiana
Seulgi: 24 años, koreana y, por lo tanto, exótica. Le falta alegría, y siempre dice sí a todo. Como anécdota, decir que hoy hemos coincidido en clase, se ha sentado a mi lado y, como yo a los chinos los veo a todos igual, me he presentado (sin saber que era ella) y me dice... "ehh... no me conoces?" y yo: "uy, uhh... spanish joke".
Samira: Iraní. Un bombón. Estará por sólo dos semanas
Mary: En realidad no se llama Mary, pero por tener nombre impronunciable hemos acordado que la llamaría así. Afganesa. Mona, buena gente también.
Unziro: O algo así. Un japonés. Es raro de cojones, pero cocina sushi. P'a la saca.

Esto está lleno de taiwaneses, japoneses, koreanos y vete tú a saber qué. Eso sí, ni un chino. Viva el comunismo. Los asiáticos son gente sin chispa, de aparencia estúpida. Parecen vulnerables, y poca cosa. También he empezado a investigar qué piensan los australianos sobre ellos. Las dos rubias me confesaron que no sienten mucha simpatía, así que tendré que andar con cuidao con quién me mezclo; lo justo para tener casa en Tokyo a la vez que no entrar en el saco de "chicos raros".

Hoy tuve un día a full.
  1. Clase de 8:40h a 15:00h.
  2. Papeleo con la universidad.
  3. Papeleo con los apartamentos (paga paga paga... pfff).
  4. Compra al supermercado de comida (supermercado que está a tomar pol culo a pie).
  5. Compra en la licorería de cervezas.
  6. Aparcar el carrito del súper que tomé prestado para llevar todas mis cosas.
  7. Organizar toda la comida en mi nuevo hogar. Hacer espacio en los armarios.
  8. Repaso del inventario de la casa para comprobar que no falte nada. Un coñazo.
  9. Cena... y descubrir que las sartenes que me han proporcionado son primas-hermanas de Super Glue 3.
  10. Colada de ropa blanca. Colada de ropa de color. Doble sesión de secadora.
  11. Organización de armario.
  12. Quéhaceres personales varios
  13. Y... deberes!!
Tengo ganas ya de acostarme. A ver si mañana saco fotos de día de mi habitación con mi juego de sábanas, casa, universidad... Supongo que mañana no tendré tanta cosa que hacer como hoy, pero sí me gustaría darle un poco de alegría a mi habitación. Fotos, pósters... cosas! Que tanta pared blanca entristece un poco.

Gran abrazo!! Cáspita!

domingo, 28 de junio de 2009

adiós, camry... adiós


Y es que hoy ha sido otro día de estos para olvidar. Necesito urgentemente la figura de alguien lo suficientemente importante, representativo a nivel social y famoso para poder descargar toda mi ira sobre él, escribir otros tantos exabruptos y, finalmente, suscitar otra nueva polémica (y, por lo tanto, nuevo récord de firmas). ¿Puedo usar el rey? ¿Puedo usar... alguien que suscite unanimidad? Quizás Iván Zamorano.

El caso es que hoy he volado de Carins a Brisbane, dónde tenía el coche aparcado, para finalmente recorrer esos 100 Km que me faltaban hasta llegar a mi nuevo hogar...

... con lo que no contaba yo es que algún HIJO DE LA G... perdón, algún indeseable, me habría pinchado las 4 ruedas del coche con un punzón (o hacha, porque los neumáticos daban pena) y que, a más inri, encima el coche ya ni encendía, no sé si por causa de alguna acción del mismo hij... indeseable, puro azar o... la verdad es que me da igual, la cuestión es que no arranca. Y claro, la pregunta fue obvia:

¿Qué coñ... narices hago en Brisbane (Australia), a 15.000 Km de mi casa, un domingo, con las 4 ruedas del coche pinchadas, tampoco te arranca, sin RACC, con la policía que no te hace caso, y con la imperiosa necesidad de recorrer 100 Km para llegar a tu próximo destino y empezar el día de mañana la universidad?
Pues, la verdad, esta vez las circunstancias me sobrepasaron un poco. Pese a ello, intenté llamar a todo lo que pareciera un servicio de atención técnica... nada. Solución: llamar a un taxi grande, cargar todo tu equipaje y largarte. Además, al final pude parar a un policía que pasaba por allá, antes de marchar, y me vino a decir lo siguiente:

"Con este coche no te dejaría marchar. Conducir con "eso" es ilegal. Necesitarías realizar una inspección obligatoria en el estado de Queensland que, ni por asomo, la ibas a pasar. ¿Cuánto pagaste por el coche? ¿Estás contenco con lo que te ha dado? Pues ya lo puedes tirar a la basura".

Hundido.

Ni Michael Jackson, ni... nada! Hoy, si estoy de duelo, es por la pérdida de mi coche. Mi medio de locomoción, mi mejor amigo en Australia. Otro problemón. Yo ya no sé por dónde cogerlo. Este es otro de aquellos momentos que lo mandarías todo a la mi... a los excrementos pero, a la vez, también te empuja a afrontar esa maldición que me viene persiguiendo últimamente. No me van a tumbar.

Temas a resolver:
  • Destrucción del coche.
  • Nuevo medio de locomoción. Bicicleta con alas, o algo parecido.
  • ¿Cómo hago yo toda la compra de lo que necesito sin carrito, sin coche...? Por no tener, no tengo ni papel de WC.
  • Definir un nuevo personaje sobre el que descargar mi ira sin que provoque controversia entre todos vosotros.
Gran abrazo desde lo que es mi nuevo hogar. Mañana, universidad. No sé ni a qué hora empiezo...

viernes, 26 de junio de 2009

gran barrera de coral

ACTUALIZACIÓN FOTOS: Gran Barrera de Coral


Se acabó! Ya vuelvo a estar en tierra firme, tierra inmóvil, sin balanceos ni desequilibrios... y se echa de menos!

El crucero ha merecido mucho, muchísimo la pena. Por fin pude sacar fotografías del fondo del mar, y aunque el último día no fue el mejor en cuanto a vida animal se refiere, sí pude fotografiar un par de tiburones y una tortuga. En total, 9 inmersiones, una de ellas nocturna. No es mal bagaje por haber empezado a bucear hace escasos 3 días. Como dice el firmante anónimo del anterior post, “bucear es casi como un viaje a un mundo paralelo”. Pero yo le quitaría el “casi”, porque realmente es otra historia. Y además, gozando de la libertad que te proporciona esa ingravidez de la cual dispones. Si quieres ir más arriba, no hace falta ningún ascensor, ni ninguna escalera. Simplemente “vuelas”.

Además he conocido gente muy grande, amable y encantadora. Poco más puedo pedir... y si a ello le sumas que el barco estaba muy bien, nos daban de comer a mansalva y por la noche podías estar en la terraza tomándote una cervecita mientras te daba el sueño... eso es gloria.




He subido las fotos de Cairns y el buceo. Son muchas, igual se os hace pesado, pero creo que merece la pena compartirlo con vosotros!!

Gran abrazo. ¡Caracoles!

miércoles, 24 de junio de 2009

buceoooo


24 de junio, Feliz solsticio de verano a todos!!

Aquí sigo, en lo que es mi segundo día en alta mar... y con una mala noticia, como no podía ser de otra forma. Debido a una mala ecualización de la presión en mi oído izquierdo, no he podido realizar en el día de hoy más de 2 inmersiones, perdiéndome la tercera. Afortunadamente he podido hacer la nocturna, donde se pueden ver tiburones y peces enormes. Me duele porque:
Además, alquilé una cámara acuática por 50 dólares que está muerta de asco encima de una mesa... porque en el primer intento de usarla me quedé sin poder bucear, y en la nocturna me la dejé encendida y se agotó la batería.

El coral es increíble. Pero más lo son los peces que ves. A ver si mañana consigo bucear de nuevo, que supongo que sí, y ya saco fotos por fin... pero es en el buceo nocturno cuando hemos nadado rodeados de tiburones y peces gigantes. Además, esa ingravidez que hay debajo del agua es algo mágico, un placer, un lujo.

Mañana nos levantan a las 5:50h para hacer una inmersión a las 6:30h. Luego hay otra programada para las 9:00h, y la última a las 11:00h. El objetivo ahora mismo es ver tortugas, pues ya he visto tiburones, peces payaso, rayas, atunes, y luego los peces que soy incapaz de describir pero que trataré de fichar mañana. Ah! Y langostas, cangrejos, y una especie de ostra gigante que se cierra cuando la molestas. Insisto, intentaré sacar fotos para compartir todo eso con vosotros, que creo que merece mucho la pena.

Animo a los que queráis venir a visitarme en Australia (haced cola, por favor... de uno en uno... que tanta aglomeración me asusta... ... ... jeje) obtengáis el título PADI que os permite hacer submarinismo y no os perdáis esos 3 días en el fondo del arrecife de coral. O simplemente haciendo snorkeling, que también es impresionante. Sr Molés, vas a disfrutar!

Gran abrazo. Missing my iPod. Jolines.

martes, 23 de junio de 2009

coral!

Primero de todo, pedir disculpas por el exabrupto ocasionado por el gran disgusto que ha supuesto la pérdida de mi irreplazable iPod. Irreplazable, por lo menos, en tiempos de crisis.

Ya ha sido modificado el anterior post, pues entiendo que este debe ser un blog amigo y me excedí. Eso sí, por lo menos sirvió para que se sumaran 9 firmas en un sólo día, lo cual es un éxito. En ese sentido, me alegro :-) PERO DISCULPAS.

A lo que vamos, al viaje. Ya estoy en el barco! Todo pinta bien, ya he hecho mis tres primeras inmersiones y han sido INCREÍBLES. Ahora entiendo a los amantes del mundo submarino... realmente merece la pena recorrer el mundo por debajo del nivel 0 metros.

El barco está MUY bien. Duermo con Javier, un chico de Madrid que está estudiando en Sydney, y ahora supongo iremos a ver qué se cuece en el bar del barco. Mañana ya colgaré mis primeras fotos, o quizá más tarde.

Gran abrazo! Y PERDÓN!!!


lunes, 22 de junio de 2009

adiós ipod

Hoy es el día que me han robado / he perdido / ha desaparecido mi iPod con 80 Gb de música perfectamente ordenada y seleccionada. Todos sabemos que, de las cosas que podía perder, ésta es la que jamás debiera. Estoy muy triste, hundido. Con él, mis cascos de 110 euros también se han ido para siempre. Necesito algo de estabilidad, tranquilidad. Una casa. Sin mi iPod, mi vida ahora será una puta mierda.
Así que, hoy más que nunca,

ME CAGO EN الأحرف العربيّ


Me despido hasta no sé cuándo, porque mañana parto en el barco hacia el Coral.